موسسه پردازشگران

تماس با ما

02

ضرورت‌تفکیک‌جریان‌غیرخودی‌و مقابله‌با آن‌

01

ضرورتتفکیکجریانغیرخودیو مقابلهبا آن

 

۱. اهمیتشناختغیرخودی

اهمیتشناختغیرخودیها از آنجا روشنمیشود کهآنها بازوانبیگانهو عواملرخنهاند و زمینهرا برایتسلطبیگانهبر نظاماسلامیفراهممیآورند. البتهآگاهیاز آنها و جداسازیصفهایشانبسیار دشوار است؛زیرا لباسخودیمیپوشند و در باطنو حقیقتامور اندیشهنمیکنند. ازآنجا کهموجاسلامخواهیو دینداریدر ایرانفراگیر و قویاست،غیرخودیها جز پنهانساختنخویشدر جامعه اسلامیو مذهبچارهایندارند.

آنها در جامه خودیو مؤمنباقیمیمانند تا موقعیتمناسبفراهمآید وبهتدریجنظاماسلامیرا نابود سازند. از اینرو، شناختو تفکیکآنها ازدوستاناز حساسیتیویژهبرخوردار است.

 

۲. چگونگیمقابلهبا غیرخودی

نوعبرخورد نظاماسلامبا غیرخودیها و سیاستگذاریدرباره آنانبهموقعیتآنها بستگیدارد؛ یعنیبا توجهبهدرجه غیرخودیبودنشاننوعمواجههبا آنها نیز متفاوتاست. باکسانیکهدشمنیشاندر خصومتشخصیخلاصهمیشود، باید از طریقمراقبت، هوشیاریو احتیاطبرخوردکرد. مقابلهبا کینهتوزانیکهدشمنیشانسازمانیافتهو تشکیلاتیاست، بهبرخورد مستقیمو قاطعنیاز دارد.

البتهاینبرخورد بهدو عنصر اساسینیازمند است: اوّل، آگاهی، شناختکافیو تحلیلصحیحاز آنها و عملکردشانو دیگریصبر و پایداریدر مبارزه.

امامعلی(ع) میفرماید:

میانشما و اهلقبلهدر جنگگشودهشد و اینعَلَمرا بر ندارد مگر آنکهبینا و شکیبا استو داند کهحقدر کجا است.

از سویدیگر، برخورد با غیرخودیها دو مرحلهدارد:

 

الف) طرد سیاسی

حکومتاسلامیباید آنانرا از راهیافتندر امور اساسینظامو مناصبمهمو کلیدیباز دارد و دستشانرا از صحنه سیاستو مراکز حساستصمیمگیریکوتاهکند؛ زیرا اینانفرصتطلبانسودجوییهستند کهبارانقلاب، جنگو سازندگیبر دوششانسنگینینکردهاستو تنها پسازآشکار شدننشانههایپیروزیبهمیدانآمدهاند تا خودیهایمؤمنو فداکاررا کنار زده، خود داعیهدار انقلابو وارثقدرتو ثروتآنشوند. حضرتامامخمینیدرباره میدانندادنبهغیرخودیها در صحنه انقلاب میفرمایند:

مندر میانشما باشمیا نباشم، بههمه شما وصیتمیکنمکهنگذاریدانقلاببهدستنااهلانو نامحرمانبیفتد.

علیبنابیطالب(ع) در اینبارهبهمالکاشتر مینویسد:

بدترینوزیرانتو، کسیاستکهپیشاز تو وزیر بدکارانبودهو آنکهدر گناهانآنانشرکتنموده. پسمبادا چنینکسانیمحرمتو باشند کهآنانیاورانگناهکارانند و ستمکارانرا کمککار.

 

ب) برخورد قاطعو صریح

حکومتاسلامیباید با دزدانچراغداریکهدرپیبهیغما بردنانقلاب،ارزشها، عزتو افتخار نظاماسلامیو پیرویراستینآنند و با برنامهوتشکیلاتعلیهحکومتاسلامیتوطئهمیکنند، برخورد جدیو دقیقداشتهباشد؛ در برابر سرکشیها، انحرافاتو دهنکجیهایآنها از مسامحهواغماضبپرهیزد و فعالیتها و حرکاتشانرا بهدقّتزیر نظر داشتهباشد. دراینبرخورد، نخستباید از آنها خواستاز فتنهانگیزیو توطئهعلیهنظاماسلامیدستبردارند و بهحقو حقیقتبپیوندند؛ اما اگر سر باز زدند و بهفتنهگریادامهدادند، باید بهمبارزه مستقیمبا آنها پرداخت.

البتهباید توجهداشت، اسلاممدارا و خشونترا بهنیکترینوجهدرآمیختهاست. شهید مطهریدر اینبارهمینویسد:

اسلامهمدینشمشیر استو همدینمحبت، همدینخشونتاستو همدیننرمی، خشونترا در جایخود تجویز میکند و نرمیرا درجایخود؛ و عظمتو اهمیتاسلامبههمیناست.

امامعلی(ع) در نامهبهیکیاز کارگزارانحکومتیاشایننکتهرا چنینبیانمیدارد:

اِرفقما کانالرفقأرفقو اِلْتَزمبالشدهحینلایغنیعنکالالشده؛ آنجاکهمهربانیباید راهمهربانیپوی، و جاییکهجز درشتیبهکار نیایددرشتیپیشگیر.

آنحضرتدرباره پایبندیاشبهبرخورد با غیرخودیها میفرماید:

بدانید کهخدا مرا فرمودهاستبا تجاوزکارانو پیمانگسلانوتبهکاراندر زمینپیکار کنم؛ اما با پیمانگسلان(ناکثین) جنگیدمو بااز حقبرونشدگان(قاسطین) ستیزیدمو از دینبیرونشدگان(خوارج) را زبونساختم… اندکیاز تجاوزکارانماندند کهاگر خدامرا رخصتداد کهبر ایشانبتازمو آنانرا براندازم، دولتو شوکتوتواناییرا از آنانسلبمیکنم.

البتهبرخورد امامبا توطئهگرانعلیهامنیتداخلی، بهحد و حدود توطئهونقشآنانبستگیداشت. گاهتبعیدشانمیکرد. زمانیبهزندانشانمیافکند؛ وبالاخره، وقتیهیچگونهچارهاندیشیکار ساز نبود، با برخورد نظامیمشکلرا از میانبر میداشت.

حضرت، همگامبا برخورد با منحرفانو شبههافکنانو پیمانشکنان، آگاهیبخشیبهمردمرا نیز مهممیشمرد و علتاینبرخوردها را برایآنانتوضیحمیداد:

امروز پیکار با برادرانو مسلمانانیاستکهدو دلیو کجبازیدراسلامشانراهیافتهاست، و شبههو تأویلبا اعتقاد و یقینآناندرآمیختهاست.

یعنیبهایندلیلبا آنانمیجنگیمکههمخود دچار کجروی، انحرافوشبههشدهاند و همدر جامعه اسلامیانحرافایجاد میکنند تا زمینهبرایرویگردانیمردماز حکومتاسلامیمهیا شود.

این، راهراستیاستکهامامعلی(ع) برایمسلمانانترسیمفرمودهاست؛براساساینرهنمودهایروشن، هرگاهشبههافکنیو فتنهسازیغیرخودیهادر جامعه اسلامیپدید آمد، مردموظیفهدارند بهشدتبا آنبرخورد کنند.

 

کتابنامه

 

* قرآنکریم

* نهجالبلاغه، ترجمه سید جعفر شهیدی، انتشاراتانقلاباسلامی، تهران، ۱۳۷۶.

. ابنابیالحدید، عبدالحمید (ابنهبهالله): شرحنهجالبلاغه، تحقیقمحمدابوالفضلابراهیم، دارالکتبالعربیه، بیروت، ۱۳۸۵ ق.

. ابناعثم، احمد: کتابالفتوح، ج۱، تحقیقعلیشیری، دارالاضواء، بیروت،۱۴۱۱ ق.

. ابنهشام، ابومحمد عبدالملک: سیره ابنهشام، (مـ ۲۱۸)، ج۱.

. اسکافی، محمد بنعبدالله: المعیار و الموازنه، تحقیقمحمدباقر محمودی،بیروت، ۱۴۰۲ ق.

. اکبری، محمدرضا: خودیو غیرخودی، پیامبر عترت، اصفهان، ۱۳۷۸.

. جعفریان، رسول: مروریبر زمینههایفکریالتقاطجدید در ایران، سازمانتبلیغاتاسلامی، تهران، ۱۳۶۹.

. حدیثولایت(مجموعهرهنمودهایمقاممعظمرهبری)، ج۸، سازمانتبلیغاتاسلامی)، تهران، ۱۳۷۶.

. خرم، مسعود: هویت، مؤسسه فرهنگیانتشاراتیحیان، تهران، ۱۳۷۶.

. خودباوریو خودباختگی(برگرفتهاز سخنانامامخمینی(ره))، مؤسسه تنظیمونشر آثار امامخمینی، تهران، ۱۳۷۲.

. راهتوده(ارکانحزبمنحله توده)، ش۱۵.

. روزنامه جمهوریاسلامی، تاریخ۱۹/۹/۱۳۷۹.

. روزنامه جهاناسلام، تاریخ۱۷/۱۰/۱۳۷۳.

. روزنامه نشاط، ش۱۲۶.

. صحیفه نور (رهنمودهایحضرتامامخمینی(ره)، ج۲، ۸ و ۲۱، مؤسسه تنظیمو نشر آثار امامخمینی، تهران، ۱۳۷۰.

. فراتی، عبدالوهاب: درآمدیبر ریشههایانقلاباسلامی(مجموعهمقالات)معاونتامور اساتید و دروسمعارفاسلامی، تهران، ۱۳۷۶.

. فرهنگو تهاجمفرهنگی(برگرفتهاز سخنانمقاممعظمرهبریحضرتآیتاللهخامنهای)، سازمانمدارکفرهنگیانقلاباسلامی، تهران، ۱۳۷۵.

. فهرستموضوعیشرحغرر و درر آمدی.

. قائمی، علی: عواملضد انقلابدر حکومتعلی(ع)، شفق، قم، ۱۳۵۶.

. قمی، شیخعباس: سفینه البحار، دارالاسوه، قم، ۱۳۶۳.

. کلماتقصار، پندها و حکمتهایامامخمینی، مؤسسه تنظیمو نشر آثار امامخمینی، تهران، ۱۳۷۳.

. کیان، ش۲۱.

. محمدیریشهری، محمد: رمز تداومانقلابدر نهجالبلاغه، انتشاراتاسلامی،قم، ۱۳۵۹.

.: میزانالحکمه، مکتبالاعلامالاسلامی، قم، ۱۳۶۲.

.:  سیاستنامه امامعلی(ع)، ترجمهمهدیمهریزی،دارالحدیث، قم، ۱۳۷۹.

. محمودی، محمدباقر: نهجالسعاده فیمستدرکنهجالبلاغه، ج۱، دارالتعارفللمطبوعات، بیروت، ۱۳۶۹ ق.

. مصباحیزدی، محمدتقی: جامعهو تاریخاز دیدگاهقرآن، سازمانتبلیغاتاسلامی،تهران، ۱۳۶۸.

. مطهری، مرتضی: آشناییبا قرآن، ج۴، صدرا، تهران، ۱۳۶۹.

.: جاذبهو دافعهعلی(ع)، صدرا، تهران، ۱۳۷۷.

.: حماسهحسینی، ج۱، صدرا، تهران، ۱۳۶۸.

. مهدیدامغانی، محمود: جلوهتاریخدر شرحنهجالبلاغهابنبیالحدید، نشر نی،تهران، ۱۳۷۹.

 

ديدگاه ها: