موسسه پردازشگران

تماس با ما

02

نماز در جنگ صفین

03

نماز در جنگ صفین
روز به نیمه رسیده بود و جنگ همچنان ادامه داشت.
تا چشم کار می کرد، گرد و غبار بود و تنها صدایی هم که شنیده می شد؛ صدای چکاچک شمشیر، تاخت و تاز اسبان و شیهه ی آنها بود.
در میان صف کارزار مراقب وضع آفتاب بود.  
در ضمن پیکار، به آسمان نگاه می‏کرد تا ظهر را دریابد و نماز بخواند.
هنگامی که علی (ع) در جنگ صفین سرگرم نبرد بود.
عبدالله بن عباس عرض کرد:  
یا علی! این چه کاری است؟  
فرمود: آفتاب را می‏نگرم که اگر وقت نماز رسید، نماز گزارم.  
ابن‏عباس گفت: آیا حالا وقت نماز است! در این غوغای جنگ؟  
امام نگاه پر مهرش را به سوی ابن‏عباس چرخاند و فرمود:  
ما چرا با ایشان می‏جنگیم؟
آیا نبرد ما تنها به خاطر بر پاداشتن نماز نیست؟
آیا نمی‏خواهیم که نماز بر پا شود؟  
وَ کَانَ یَوْماً فِی صِفِّینَ مُشْتَغِلًا بِالْحَرْبِ وَ هُوَ بَیْنَ الصَّفَّیْنِ یُرَاقِبُ ‏الشَّمْسَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَیْسَ هَذَا وَقْتُ صَلَاهٍ إِنَّ عِنْدَنَا لَشُغُلًا فَقَالَ عَلِیٌّ ع فَعَلَامَ نُقَاتِلُهُمْ إِنَّمَا نُقَاتِلُهُمْ عَلَی الصَّلَاه.
نهج الحق و کشف الصدق، علامه حلی، ج ۱۶،ص ۱۵.

ديدگاه ها: