موسسه پردازشگران

تماس با ما

02

نماز شب

03

 نماز شب
شبانگاه بیدار ‏شد.  
قرص ماه درون حوضِ آبی رنگ وسط حیاط می درخشید.
آسمان شب را غرق ستارگانِ درخشنده دید.
سخن امام صادق از ذهنش گذشت؛
«خانه‏هایی که شبها در آنها نماز و قرآن خوانده می‏شود، در نظر اهل آسمان می‏درخشند؛ همان گونه که ستارگان آسمان برای اهل زمین.»
غم چهره اش را پوشانده بود، فکر قیامت رنگ از رخسارش برد.  
به خاطر آورد که به تازگی، چقدر غوغای زندگی روزمره، توجهش را به خود جلب کرده و فکرش را به وادی‏های گوناگون ‏کشانده، به طوری که از یاد خدا غافل و حضور قلبش در نماز، کم شده است.
به یاد آورد که خداوند فرموده است:
«پاسی از شب را برای عبادت و بندگی بیدار باش، امید است پروردگارت تو را به سبب این عبادت ویژه به جایگاهی ستوده برانگیزد.»
و سخن امام صادق علیه السلام را که فرمود:
«نماز شب، مایه شرافت و والائی انسان مؤمن است.»
باور داشت که دوستان خدا، برای تصفیه روح و تقویت اراده و تکمیل اخلاص، از همین عبادتهای شبانگاهی، نیرو می‏گیرند.  
تصمیم گرفت در محیط آرام شب و دور از هر گونه ریا و تظاهر و با حضور قلبی که در این خلوت شب دست داده بود، روحش را ‏پرورش دهد و به تکامل نزدیک سازد.
با این افکار جانی تازه گرفت؛ روح بی‏قرارش در کمین چنین فرصتی نشسته بود تا به پرواز درآید،  
برخاست و با آب زلال حوض وضو گرفت.  
چند رکعتی نماز گزارد که طنین ملکوتی اذان، گوش جانش را نوازش داد؛ می بایست نماز صبح را بخواند؛  
می دانست حتی برخی از شب‏ها که نماز شب و وصال یار و ملاقات با حضرت دوست، از دست می‏رود می تواند آن را قضا کند.
چون پیامبر فرموده بود:
خدای تعالی به بنده ای که قضای نماز شب را در روز به جا آورد، مباهات می کند که:
«ای فرشتگان من، این بنده چیزی را که به او واجب نکرده ام قضا می کند، گواه باشید که من او را آمرزیدم.»  
وَ مِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَهً لَکَ عَسی‏ أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقاماً مَحْمُوداً
سوره اسراء، آیه ۷۹.
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ إِنَّ الْبُیُوتَ الَّتِی یُصَلَّی فِیهَا بِاللَّیْلِ بِتِلَاوَهِ الْقُرْآنِ تُضِی ءُ لِأَهْلِ السَّمَاءِ کَمَا تُضِیءُ نُجُومُ السَّمَاءِ لِأَهْلِ الْأَرْض.  
بحار الانوار،ج ۸۴، ص ۱۵۴.
قال رسول الله صلی الله علیه وآله:
ان اللّه یباهی بالعبد یقضی صلوه اللّیل بالنهار یقول ملائکتی عبدی یقضی ما لم افترضه علیه اشهدوا انی قد غفرت له.  
بحارالانوار ج ۸۴، ص ۲۰۲.

ديدگاه ها: